(Sümme saide bî iles-semâis-sâbiah) Son semâya geldik. Cebrâil AS beni aldı, yedinci semânın kapısına getirdi, (festefteha) açılmasını istedi.
(Kîle: Men hâzâ?)
"--Kim o?" dendi.
(Kàle: Cibrîl)
"--Ben Cebrâilim." dedi.
(Kîle: Ve men meake?)
"--Yanındaki kim?" dendi; melek soruyor tabii...
(Kàle: Muhammedün)
"--O Muhammeddir." dedi.
(Kîle: Ve kad buise ileyhi)
"--Ona elçi gönderilmiş miydi?"
Burda buise ileyhi diyor, daha önceki cümlelerde ursile geçiyordu. Bakın aynen koruyorlar hadis ravîleri. Hiç kelimesini bile değiştirmiyorlar.
(Kàle: Neam)
"--Evet." deyince;
(Kàle: Merhaben bihî feni'mel-mecîü câe)
"--Ne güzel gelişle geldi, merhabalar olsun ona!" dendi.
(Felemmâ halastü) Yedinci semâda bakın kimle karşılaşıyor Peygamber SAS Efendimiz: (feizâ ibrâhîm) Bir de baktım ki, İbrâhim AS karşımda...
(Kàle: Hâzâ ebûke ibrâhîmü fesellim aleyhi) Cebrâil dedi ki:
"--Bu senin deden, baban..." Yâni baba derler ama çok eski, babasının babasının babasının babası, çok eski; size göre dede demek: "Bu senin ecdadından ceddin İbrâhim AS, ona selâm ver!" dedi. Cebrâil takdim etti, tanıttı, Peygamber Efendimize...
(Fesellemtü aleyhi fereddes-selâm) Ben de İbrâhim AS'a selâm verdim, o da selâmıma karşılık verdi.
(Fekàle: Merhaben bil-ibnis-sàlih ven-nebiyyis-sàlih!)
"--Ey salih oğul, merhaba sana! Ey salih peygamber merhaba sana!" dedi.
Evlat diye, oğul diye hitab etti İbrâhim AS...
M. Esad Coşan - 19. 12. 1995 - Akra
