Allahü teâlâ, herşeyin hükmünü Kur’ân-ı kerîmde bildirdi. Fakat açık
değildir. Onun yüce peygamberi olan Muhammed aleyhisselâm da, bunların
hepsini açıkladı. Ehl-i sünnet âlimleri de, bunları, Eshâb-ı kirâmdan
öğrenip kitâblarına yazdılar.
Şimdi bu kitâbları dünyanın her yerinde mevcûddur. Dünyanın her
yerinde, kıyâmete kadar ortaya çıkacak olan her yeni şeyin nasıl
kullanılacağı, bu kitâbların bir bilgisine benzetilebilir. Bunun mümkin
olması, Kur’ân-ı kerîmin mu’cizesi ve islâm âlimlerinin bir
kerâmetidir. Yalnız mühim olan şey, karşılaşılan işin nasıl
yapılacağını, Ehl-i sünnet olan hakîkî bir Müslümandan sorup öğrenmek
lâzımdır. Mezhebsiz din adamına sorulursa, fıkh kitâblarına uymayan
cevâb vererek, insanı yanlış yola sürükler.
Arabî bilen bir kimse, bu yolu bırakıp, doğrudan Kur’ân-ı kerîmden
ma’nâ çıkarmağa kalkışırsa, doğru yoldan kayar. Dîninin, îmânının
sarsıldığını, belki de, küfre bulaşdığını anlamaz da, kendini doğru
Müslüman sanır ve doğru Müslümanlara leke sürmeğe çabalar.
Arabî dilini iyi bilmekle, Kur’ân-ı kerîmin ma’nâsı
anlaşılabilseydi, Beyrutdaki arab hıristiyanların, Kur’ân-ı kerîmi
herkesden dahâ iyi anlamaları îcâb ederdi. Hâlbuki bunlar, Kur’ân-ı
kerîmden hiçbirşey anlıyamamış, îmân şerefine bile kavuşamamışlardır.
Bir din adamı, hangi asrıda bulunursa bulunsun, Peygamberin ve
Eshâbının bildirdiklerine uymazsa, sözleri, işleri ve i’tikâdı bunların
bildirdiklerine uygun olmazsa ve nefsine, düşüncelerine uyarak
islâmiyyetin dışına taşarsa ve aklına uyarak islâmiyyetin inceliklerine
karşı gelir, anlıyamadığı bilgilerde dört mezhebin dışına taşarsa, bu
kimsenin kötü din adamı olduğu anlaşılır.
Allahü teâlâ bunun kalbini mühürlemişdir. Gözleri hak yolu göremez.
Kulakları doğru sözü işitemez. Buna, kıyâmetde büyük azâb vardır.
Allahü teâlâ, bunu sevmez. Bunun gibi olanlar, Peygamberlerin
düşmanıdırlar. Bunlar, kendilerini doğru yolda sanır. Yapdıklarını
beğenirler. Hâlbuki, bunlar şeytânın yolundadırlar.
Bunlardan aklını toparlayıp doğruya dönebilen çok azdır. Bunların
her sözü tatlı olur. Yaldızlı olur. aydalı görünür. Hâlbuki,
düşündükleri, beğendikleri şeyler hep kötüdür. Ahmakları aldatarak kötü
yola, felâkete sürüklerler. Sözleri, kar yığınları gibi parlak, lekesiz
görünür. Fakat, hakîkat güneşi karşısında eriyip giderler.
Mehmet Oruç
